Als schrijfster wordt me wel eens vaker de vraag gesteld waar ik zoal inspiratie opdoe. Dat is een boeiende vraag, want inspiratie is iets dat je steeds op de meest vreemde en meest verrassende momenten overvalt.
Zo is het idee rond mijn vorige boek, een psychologische thriller, ontstaan terwijl we op vakantie waren in Frankrijk aan de Cote d'Azur. We zouden een huisje huren in Roquebruns sur Argens, een bescheiden dorpje waar de tijd was blijven stil staan.
We waren welgeteld vijf minuten in het vakantiehuisje waar we zouden verblijven toen de inspiratie over me neerdaalde. In dat vakantiehuisje waren immers overal camera's aangebracht, zowel binnen als buiten. Volgens de sleutelbewaarder van het huis deden die camera's dienst om het huis te beschermen tegen inbrekers. Mooie theorie, maar zonder het echt te beseffen, ging mijn fantasie onmiddellijk met mij aan de haal en ontstond daar in mijn hoofd een van de eerste hoofdstukken van Verleid me.
Toen ik de eerste hoofdstukken daar inderdaad geschreven had, reageerde een vriendin van me, die meegereisd was, dat geen mens zou geloven dat zo'n idyllisch dorpje als Roquebrune sur Argens, in the middle of nowhere, als setting kon dienen voor een dergelijk spannend verhaal. Ik moest haar toen gelijk geven. Het huisje, ons zwembad, de zon, de bossen... alles rondom ons ademde rust en vrede uit. Waarom moest die thriller zich net hier afspelen? Waren er nu echt geen meer macabere plaatsen die ik kon verzinnen... ?
Maar afgelopen week, tijdens het bekijken van het journaal, stokte mijn adem plots in mijn keel. Het journaal berichtte over een man in het noorden van Frankrijk die zijn vrouw en vier kinderen vermoord had en hen daarna begraven had in zijn tuin. De man was ondertussen voortvluchtig. Het laatste spoor dat van hem terug gevonden was, was zijn auto. Die werd terug gevonden aan de Cote 'd Azur, in het plaatsje Roquebruns sur Argens. Ik keek mijn man sprakeloos aan terwijl de rillingen over mijn lijf kropen. 'Heb je dat gehoord?' vroeg ik hem. 'In 'ons' idyllische Roquebruns sur Argens loopt een gevaarlijke moordenaar rond.' Mijn man knikte verbijsterd. 'Zo zie je maar,' antwoordde hij, 'voor hetzelfde geld zit je op vakantie op een terras iets te drinken terwijl die moordenaar naast je zit!' Ik knikte sprakeloos en dacht aan het dorpje Roquebruns sur Argens, met zijn kleine cafeetjes, de smalle straatjes, de trappen en de huisjes... Ik dacht aan mijn boek Verleid me en aan het thrillergehalte dat daar in zit. Hoe kan ik nog ooit aan dit boek denken zonder aan deze vreselijke moordenaar te denken?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten