Afgelopen maandagavond zat ik op Facebook. Kaylee, een meisje van de middelbare school van Voeren die ik leren kennen had tijdens een lezing verleden jaar op die school, klikte me aan op de chat. Ik dacht voor een doordeweeks babbeltje maar zij kwam met nieuws dat doorzinderde tot in het diepst van mijn ziel. Aimée, een meisje waar ik al geruime tijd contact mee had omdat zij ook door het leven moest zonder mama, had de dag ervoor zelfmoord gepleegd. Ik kon het nieuws niet vatten. Het leek hallucinant, onvoorstelbaar en verschrikkelijk, verschrikkelijk pijnlijk. Naarmate de avond vorderde sijpelde het verschrikkelijke besef binnen dat het écht was. Dat Aimée weg was. Dat niemand haar nog kon helpen, ook ik niet.
Die avond schreef ik Aimée nog een afscheidsbrief. Als teken van mijn diepe verbondenheid met haar en als steun aan haar vrienden en vriendinnen die ik ondertussen ook beter kende dankzij de lezing, dankzij Facebook :
Mijn allerliefste Aimée,
Gisterenavond hoorde ik het verschrikkelijke nieuws dat jij vertrokken bent. Vertrokken om nooit meer terug te keren... De wereld stond stil. Hoorde ik het wel goed? Jij? Zo'n sterke meid? Weg? Ik schudde mijn hoofd en kon het niet geloven... wilde het niet geloven ... Dit deed pijn. Heel erg. Heel intens...
Ik zie je nog zo voor me zitten tijdens de lezing verleden jaar. Hoe je stem weerklonk en je dapper vroeg of ik ooit over het verdriet van het verlies van mijn mama was heen geraakt. Ik keek in je ogen en zag tegelijk je pijn en je hoop en ik besefte toen, door jouw vraag, dat je met dezelfde pijn vocht die ook ik ooit moest ervaren. Toen jij na de lezing naar buiten liep, vroeg ik of je graag met me wilde praten en meteen stemde je toe, een beetje verbaasd dat ik wist wat je bedoelde met je vraag. Ik kende je niet maar na twee minuten hadden we een klik. We wisten allebei hoe pijnlijk het was om een echte mama te moeten missen. We wisten allebei dat je elke dag met die pijn opstond en er vaak mee ging slapen. Toch hadden we troost aan elkaar. Dat jij kon zien dat ik na al die jaren van pijn nu gelukkig was... Het gaf je hoop dat jij dat geluk ook ooit zou vinden.
We spraken daar af elkaar niet los te laten. Via Facebook zouden we elkaar contacteren als het minder goed zou gaan. En dat deed je. Je vertelde niet alles. Kleine stukjes van je pijn, je eenzaamheid en je verdriet om je mama stuurde je me via het postvak toe. Ik probeerde je te troosten en dacht dat het hielp. Je vriendinnen van op school kwamen ook geregeld met me chatten en ook zij waren zo bezorgd om jou. Ik vroeg hen goed op jou te letten, om je te steunen, want ik wist dat jij je verdriet graag weg stak. Je was bang om hen lastig te vallen met jouw verdriet, ook al probeerde ik je duidelijk te maken dat zij jou wel zouden begrijpen als je eerlijk was.
Een tijdlang kwam je regelmatig bij me langs op Facebook maar stilaan werden de bezoekjes minder en zag ik dat het beter met je ging. Ik liet je los. Dacht dat je de kracht gevonden had.
Een tijdje geleden kwam ik mevrouw Picard tegen die tegen me zei dat het zo goed ging met jou. Ze zei dat het gesprek tussen jou en mij zoveel voor jou betekend had. Ik was zo trots op je. En ik was zo gelukkig. Gelukkig omdat ik dacht dat jij dat ook was.
Gisterenavond sprak Kaylee me aan op de chat op Facebook. Nog steeds kan ik niet geloven dat jij nu weg bent. Maar ik snap dat het jouw beslissing is. Ik hoop dat je nu bij je mama bent. Dat je eindelijk de liefde krijgt van haar waar je zo naar verlangde. Ik weet zeker dat ze trots is op jou. Ik weet zeker dat iedereen trots is op jou. Trots op die prachtige vriendin die jij voor iedereen was...
Lieve Aimée, we hebben elkaar jammer genoeg niet lang gekend maar je hebt een enorme indruk op me achter gelaten. Je hebt een plekje in mijn hart veroverd. Ik prijs mijzelf gelukkig dat ik zo'n prachtige meid als jou gekend hebt. Ik zal je nooit vergeten...
Liefs,
Geen opmerkingen:
Een reactie posten