Partnerruil

Maandagmorgen 6 september, iets na half elf. Ik probeer te werken aan een nieuw boek maar moet bekennen dat mijn hoofd nog bij het vorige zit. Dat is ook niet meer als normaal. 'Verleid me' moet nog uitkomen en in de aanloop daar naartoe beginnen telefoontjes en mailtjes langzaam maar zeker binnen te stromen. Dat heeft alles te maken met de promotiecampagne die door de uitgeverij is opgestart. De folder van Manteau is namelijk uit gestuurd en ook al geplaatst op Facebook en nadat ik de cover al vrij gegeven had, werd sinds verleden week ook de korte inhoud van 'Verleid me' vrij gegeven. Vanmorgen werd de datum van een eerste signeersessie al vast gelegd en met dat vast leggen drong het tot me door dat andere telefoontjes rond signeersesses wel eens snel zouden kunnen volgen. Ik dacht meteen aan Tonia, mijn vriendin, die hier in ons dorp een kranten -en boekenwinkel runt en aan wie ik de primeur van een eerste signeersessie natuurlijk graag gun.
Ik aarzelde niet, sprong op mijn fiets en reed naar Tonia om haar in te lichten dat 'het begonnen was' en dat snel reageren en plannen nu cruciaal was. Het was druk in Tonia's krantenwinkel en tussen de bedrijven door regelden we in de winkel wat er rond die signeersessie allemaal geregeld diende te worden. Op de ogenblikken dat er volk in de winkel was, ging ik telkens bescheiden aan de kant staan, zodat Tonia de mensen kon helpen.
Natuurlijk kennen de mensen van Eigenbilzen me en reageren ze vaak op mijn boeken.
Ook zo op dit ogenblik.
Een vrouw neemt Het Belang van Limburg, regelt een Lotto, ziet me staan en knikt me toe. Naast Tonia, vanvoor op de toonbank, lliggen stapeltjes boeken in de aanbieding. De vrouw kijkt naar de boeken en dan naar mij. 'Is dat je nieuwe boek?' vraagt ze in plat Eigenbilzers. Ik schud mijn hoofd en antwoord trots dat dat wél zal verschijnen binnen een maand. De vrouw reageert niét op mijn antwoord maar blijft strak staren naar de stapel boeken naast me.
'Partnerruil!' roept ze plots. Ik volg haar blik en zie nu pas de titel van de stapel boeken op de toonbank.
'Ik dacht ook al,' roept ze verder, nog steeds in plat Eigenbilzers, 'Waar ben je nu mee bezig?'
Ze schudt afkeurend haar hoofd, neemt haar krant en haar Lotto en verlaat zonder verder een woord te zeggen de winkel.

Geschrokken kijk ik Tonia aan. De woorden van de vrouw galmen nog na in de winkel. 'Waar ik nu mee bezig ben?' herhaal ik terwijl ik Tonia verbouwereerd aankijk. 'Niet alles wat ik schrijf is daarom autobiografisch...,' hakkel ik. Tonia steunt met haar ellebogen op de toonbank en slaat haar handen tegelijk voor haar mond en haar gezicht. 'Oh mijn god,' lacht ze zenuwachtig. 'Jouw titel is misschien nog wel erger?' We kijken elkaar perplex aan en lachen een beetje hysterisch want we beseffen allebei plots dat een titel als 'Verleid me' de fantastie van menig dorpeling zou kunnen prikkelen.
Ik denk aan het kleine dorp waarin ik woon, waar waarheid en geruchten vaak over één kam geschoren worden en huiver. Hoe lang zal het duren voordat er verteld wordt dat 'de schrijfster' aan Partnerruil doet?