Zonder woorden

Woensdagmorgen. Al vanaf het ogenblik dat ik mijn ogen open, denk ik aan de school, de jongens, Cederic.

Ik denk terug aan afgelopen maandag. De aankomst op school. De verslagenheid die in de gangen hing. Toen ik het leraarslokaal binnen stapte was het doodstil. Geen druk gebabbel, geen gelach. Alleen maar stilte. Ik schrok toen ik achteraan in het leraarslokaal een grote groep onbekenden zag staan. 'De psychologen' ging het door mijn hoofd en tegelijk besefte ik nogmaals dat wat er gebeurd was erg was. Onnoemelijk erg. Nooit eerder had ik geweten dat we bijgestaan moesten worden door psychologen. We hebben op onze school immers een erg goede band met onze leerlingen. We zijn meer dan lesgevers alleen, daar ben ik stellig van overtuigd. Onze jongens kunnen altijd bij een van ons terecht, no matter what. Dat we nu moesten bijgestaan worden betekende dat dit iets was dat groter was dan onze ervaring, groter was dan de relatie die we opgebouwd hadden met onze leerlingen.

Even later komt de directeur binnen. Hij legt ons uit wat we kunnen doen. Hoe we sowieso de jongens zullen opvangen het eerste uur. Dat vragen, hoe moeilijk en pijnlijk ook beantwoord moeten worden. Dat we er moeten zijn voor ons jongens, nu meer dan ooit. Dat we ook de hulp van de psychologen hebben én de directie. We staan er niet alleen voor. Hij meldt ons dat er een stille ruimte ingericht werd, in eerste instantie voor Cederics klasgenoten op te vangen. Daar staat een foto van Cederic en is het mogelijk om samen te praten, samen stil te zijn. Ook andere jongens die het moeilijk hebben mogen er naartoe.

Dan gaan we naar onze klassen. De verslagenheid is groot. Sommige jongens willen praten. Hebben pijnlijke vragen. Zijn woedend van machteloosheid. Anderen zwijgen. Zeggen geen woord. Maar in hun blik ligt ongeloof. Pijnlijk ongeloof.

We komen de dag door, al lijkt hij heel lang te duren. De jongens vragen zelf terug les te krijgen, 'zodat het terug normaal wordt, mevrouw'. Ik hoor in hun stem de hoop doorklinken dat dit een nachtmerrie is, een vreselijke, maar we zullen wakker worden. Dat hopen ze en ik hoop het met hen mee.

Dat was maandag. De jongens van Cederics klas hebben gevraagd vandaag, woensdag, een minuut stilte te houden op het schoolplein uit respect voor Cederic. Als ik naar school rij maak ik me een beetje zorgen. Hoe gaat ons dat lukken om bijna vijfhonderd jongens, van 12 tot 18 jaar stil te houden. Sommigen zijn zo speels, zo jong nog. Gaan zij wel beseffen hoe belangrijk dit moment is? Zeker voor de jongens van Cederics klas?

Als de bel weerklonken heeft, gaan alle leerkrachten voor hun rij staan. De directeur neemt het woord. Hij vertelt over Cederic. Over het drama. Over ons ongeloof. Dan vraagt hij een minuut stilte, een minuut waarbij we aan Cederic denken.

Op datzelfde moment lijkt het alsof er een glazen stolp over het schoolplein wordt gezet.
Het wordt doodstil.

Ik knipper met mijn ogen en moet even om me heen kijken. Vijfhonderd prachtige jongens die allen, één voor één, begrijpen dat dit serieus is. Er is geen leerkracht die 'shhh' moet doen. Niemand die met strenge blik een leerling moet aanmanen.

Het is stil.
Echt stil.

En terwijl we in die stilte vogeltjes horen fluiten op deze eerste zachte lentedag gaan in vijfhonderd hoofden gedachten alleen maar naar Cederic. Ik moet hard op mijn tanden bijten om mijn tranen tegen te houden maar ik weet dat als ik het niet doe ik niet meer kan stoppen. De stilte grijpt me aan. Dit respect van onze jongens voor een van hen. Hoe hard ze soms ook zijn voor elkaar. Stoer zoals alleen jongens dat kunnen zijn. Maar wat ze vandaag hebben getoond vergeet ik nooit meer, de rest van mijn leven niet. Een minuut lang blijft het volledig stil. Dan dankt de directeur onze jongens en mogen we naar binnen gaan. De stilte blijft echter. Terwijl de rijen één voor één naar binnen gaan valt het me op dat er nog steeds niet gesproken wordt. Alleen het geschuifel van rijen en aarzelende voetstappen weerklinken.

Ik slik opnieuw iets weg in mijn keel en besef dat mijn respect voor deze jongens  alleen maar groter geworden is ...