De map.

Afgelopen week kreeg ik een mailtje van Sofie van het tijdschrift For Girls Only. Of het mogelijk was een telefonisch interview te doen in verband met mijn boeken. We spraken af dat ze me op dinsdagmiddag zou bellen. Het werd een leuk interview over al mijn boeken tot nog toe. Ik besefte opeens dat ik dit jaar toch al zes jaar officieel schrijfster ben en dat er ondertussen al vijf boeken door mij geschreven zijn en in de winkel liggen. Ik vertelde dat 's avonds tegen mijn oudste dochter, dat alles zo snel ging en dat ik besefte dat ik er niet altijd optimaal van genoot, van het succes van dat schrijven. Mijn dochter reageerde dat ik beter alles zou opschrijven of misschien zelfs een map met knipsels zou bijhouden zodat ik er later nog mooie herinneringen aan zou hebben. Op dat moment dacht ik aan iets dat ik eigenlijk vergeten was.

Ik dook mijn kast in in het vak waarin ik alles 'verzamelde' wat met mijn schrijven te maken had. Daar liggen bijvoorbeeld de contracten, uitnodigingen voor persvoorstellingen, bladwijzers, foto's genomen tijdens lezingen enz. Maar waar ik naar zocht was dé map. Dé map die ik eigenlijk vergeten was. De map die ik gekregen had van mijn beste vriendin toen Donkere kamers pas uitgekomen was. Zij had alle artikels en foto's die tot dan toe over mij verschenen waren zorgvuldig bijgehouden en in die map geplakt.  De dag voor de officiële persvoorstelling van Donkere kamers had ze mij die overhandigd.

Ik haalde alles uit de kast en voordat ik het besefte was ik plots verdiept in mijn schrijversverleden en hoe het allemaal begonnen was. Ik las de tekst die mijn vriendin vooraan in de map geplakt had met een paar persoonlijke woorden erbij. Ik las het eerste interview opnieuw dat door de redactie van de schoolkrant van mijn oudste dochter afgenomen was. Bij ieder interview dat ik las en herlas kwamen ook herinneringen naar boven die niet in een boek geplakt kunnen worden. Herinneringen van mensen die dit allemaal mogelijk gemaakt hadden en die mij door dik en dun gesteund hadden. Maar ik dacht met pijn in het hart ook aan de mensen die er door diverse redenen op dit ogenblik jammer genoeg niet meer bij zijn. De plaksels stopten ergens na het verschijnen van het boek Littekens. Daar hield het op.

Ik dook terug mijn kast in en haalde er alles uit wat daarna verschenen was aan artikels over de andere boeken maar ik moest bekennen dat ik zelf niet echt de moeite had gedaan om die goed bij te houden.

De hele avond lang heb ik met mijn neus tussen de artikels gezeten. Ik was blij met alles wat ik wel nog had maar ik kon niet ontkennen dat ik er een weemoedig gevoel aan overhield door datgene wat er niet meer was.